Αρχική Πολιτιστικά «Εκεί που η φωνή μου έγινε λυγμός!» Γράφει ο Πέτρος Γάλλιας

«Εκεί που η φωνή μου έγινε λυγμός!» Γράφει ο Πέτρος Γάλλιας

54

Μικρό σημείωμα για την χτεσινή, (σχεδόν)πανσέληνη παρέα μας. Και τη συνάντηση μας. Εκεί στον τόπο που γεννήθηκα. Που μεγάλωσα. Που πρωτοκοίταξα τον ουρανό. Στον όρμο. Στο Άλσος. Αντικρύ του Φρουρίου. Πλάι στη θάλασσα.

Δεν θα έγραφα. Σκεφτόμουν πως δεν μπορούσα να γράψω. Και πως να γράψω για την χτεσινή βραδιά. Τι να πρωτογράψω. Πως να περιγράψω με λέξεις αυτά που ένιωσα. Όλα αυτά που πήρα από τα μάτια σας. Τα γεμάτα φως και τρυφεράδα. Από την χαρά σας. Την αγάπη σας.

Και ήταν ο Παντελής. Και ο Πέτρος. Η Ιωάννα. Ο Νικος. Ο Κώστας. Και ήταν η Σταματίνα. Και η Έλενα. Και ήταν ο Γιώργος. Ο Κωνσταντίνος. Ο Δημήτρης.

Και ήταν και εκείνη η στιγμή που κοιτάξαμε ψηλά. Στον ουρανό. Για να τραγουδήσουμε για τους αγαπημένους μας απόντες. Που η φωνή μου, πριν καν αρχίσει το τραγούδι, έσπασε. Έχασε το δρόμο της. Έγινε λυγμός. Σε ένα πνιγμένο, ξεστρατισμένο φά. Που για δευτερόλεπτα ταλαντεύτικε στη νύχτα. Που έσκισε την καρδιά μου. Σαν μακρινός χαιρετισμός. Σαν ύστατος. Στον ουρανό. Τον απέραντο. Και όταν η φωνή βρήκε τον δρόμο της. Η ψυχή μου ψιθύρισε. Τα μυστικά αντίο. Σε μια εξομολόγηση. Σε σας. Και στη νύχτα. Την αιώνια. Για όλα εκείνα τα κρυφά. Τα ανείπωτα.

Και ήταν και η Λένα μου. Που είχε τα γενέθλια της. Και της είπα ”σ’ αγαπάω” Και ήταν και η Ντορα μου. Που με πήρε τηλέφωνο. Και της είπα ”σ’ αγαπάω”.

Και ήταν όλοι οι φίλοι. Και οι δικοί. που τους είπα ”σας αγαπάω”. Και ήσασταν όλοι εσείς. Και ήταν η βραδιά τόσο όμορφη. Και σας κοιτούσα όλους από τη σκηνή. Και σας ένιωθα. Και στα χαμόγελα σας ένιωθα την αγάπη σας. Και σας κοίταζα απο τη σκηνή. Και σας χαμογελούσε. Και σας έλεγα ”σας αγαπάω”.

Και αλήθεια δεν ήθελα να γράψω. Αλλά είναι τόσα αυτά που πήρα από σας. Που αν δεν σας έγραφα η καρδιά μου δεν θα σταματούσε να χτυπά τρελαμένη. Που αν δεν σας τα έγραφα θα ήταν αδύνατο να ξανατραγουδήσω σε φα ελάσσονα…

Πηγή: www.kerkyrasimera.gr